De woningmarkt biedt nog geen werkbaar alternatief

OTTO Work Force onderschrijft al jaren het principe van een scheiding tussen wonen en werken. Liever vandaag dan morgen zouden internationale medewerkers volledig zelfstandig hun huisvesting kunnen regelen. De realiteit is echter dat de Nederlandse woningmarkt internationale medewerkers nog altijd onvoldoende betaalbare woonruimte biedt. Veel werknemers die naar Nederland komen beschikken bovendien niet over de financiële of praktische mogelijkheden om vooraf zelfstandig borg en huur te betalen. Juist daarom faciliteren uitzendorganisaties passende huisvesting bij aankomst. Niet omdat daar geld mee wordt verdiend, maar omdat de woningmarkt tekortschiet en goed werkgeverschap vraagt dat werknemers niet aan hun lot worden overgelaten.

Inhouding via het loon is juist controleerbaar

De inhoudingsregeling is in het kader van bescherming juist één van de meest transparante instrumenten die er bestaat. Huisvestingskosten zijn zichtbaar op de loonstrook, gekoppeld aan gecertificeerde huisvesting en begrensd via bestaande kwaliteitssystemen. Het voorstel van Vijlbrief haalt deze transparantie weg zonder een werkbaar alternatief te bieden. Wat daarvoor in de plaats komt zijn losse facturen, incasso's en oncontroleerbare borgsystemen die veel moeilijker te controleren zijn. Daarmee verdwijnt niet het risico op misstanden, maar juist een belangrijk instrument om die misstanden te voorkomen.

Een verbod kan malafide partijen juist meer ruimte geven

Ironisch genoeg dreigt deze maatregel precies het tegenovergestelde te bereiken van wat zij beoogt. Door de koppeling tussen inhouding, certificering en toezicht los te laten, krijgen malafide verhuurders meer ruimte en worden internationale medewerkers juist afhankelijker van een woningmarkt die al jaren vastzit. De suggestie dat uitzendorganisaties verdienen aan de huisvesting van internationale medewerkers is een karikatuur van de werkelijkheid. Professionele huisvesting wordt gefaciliteerd omdat de woningmarkt faalt, niet omdat het een aantrekkelijk businessmodel is. Sterker nog, uitzendorganisaties dragen in veel gevallen zelf bij aan de daadwerkelijke huisvestingskosten. Huisvesting wordt niet vanuit een commercieel belang gefaciliteerd, maar vanuit de verantwoordelijkheid om internationale medewerkers bij aankomst in Nederland toegang te bieden tot veilige en kwalitatieve woonruimte. Wie dat negeert, miskent de realiteit waarmee internationale medewerkers dagelijks te maken hebben.

Werkelijke bescherming vraagt om huisvesting en handhaving

Werkelijke bescherming begint niet met het schrappen van administratieve afspraken, maar met het realiseren van voldoende kwalitatieve huisvesting, effectieve handhaving en een stevige aanpak van malafide werkgevers en verhuurders. Eerst moeten de randvoorwaarden op orde zijn. Pas daarna kun je verantwoord spreken over het afbouwen van bestaande beschermingsmechanismen.

Dit voorstel voelt daarom meer als een politiek machtsvertoon richting de uitzendsector dan als een serieuze oplossing voor de problemen waar internationale medewerkers dagelijks mee te maken hebben. Het lost het woningtekort niet op, creëert geen extra woonruimte en versterkt de positie van werknemers niet. Wat het wel doet, is een controleerbaar systeem afbreken zonder alternatief.

Kies voor beleid dat in de praktijk werkt

OTTO Work Force roept de politiek op om symbolische maatregelen te vervangen door beleid dat daadwerkelijk verschil maakt: meer huisvesting, betere handhaving, meer transparantie en een gezamenlijke verantwoordelijkheid van overheid, werkgevers, huisvesters en vakbonden.

Internationale medewerkers verdienen oplossingen die hun positie versterken, niet maatregelen die vooral goed klinken op papier.